Pieter is weer eens gevallen. Van de trap dit keer. Zoals hij zelf snikkend uitlegde: i....i.....ik...l....l...liep....aan.....de...kl..kl..klei....kleine...kant...mama! We waren zelf ook wel aardig geschrokken, want er kwam gelijk een bult op zijn hoofd ter grootte van een ei. Niet te geloven dat zo'n bult na een poosje een koude doek erop bijna helemaal weer weg is! Hier zie je het resultaat na een dagje; een flinke blauwe plek met een schaafplekje. Zielig hè.
2 opmerkingen:
Arme stakker. Bommerdebom naar beneden. Gelukkig liep het goed af!
Gelukkig lacht hij alweer op de foto. Wat een schrik. Zal hij nu alleen maar aan de grote kant van de trap gaan lopen?
Joris stootte laatst zijn voorhoofd aan de stoelpoot. Het leek helemaal niet hard te gaan, maar een bult als erop kwam. Gelukkig, na even koelen, verdween deze ook weer snel. Blijft schrikken.
Een reactie posten