black out

Afgelopen donderdag: terwijl Pieter ziek op de bank ligt gaat om 11.30 de telefoon. Het is meester den Otter, de meester van Hannah. Hij klinkt wat zenuwachtig, en vraagt of ik asjeblieft naar school wil komen want "ik krijg op geen enkele manier kontakt met Hannah". Ok, ik kom eraan. Terwijl ik naar m'n moeder fiets, om iemand voor Pieter in huis te hebben, vraag ik me af wat ik op school aan zou treffen. Ze zit gewoon achter haar tafel met een natte doek tegen haar gezicht. Ik haal de doek weg en ze kijkt me glazig aan. Ik vraag wat er gebeurt is maar een wazige blik is haar enige reaktie. Wat moet ik doen spookt het door m'n hoofd. De doek nog maar een keer natgemaakt, vraag na vraag gesteld, maar ook ik dring niet tot haar door. Eenmaal thuis de dokter maar gebeld, die wil graag dat we meteen komen. Bij de dokter is ze nog steeds "weg", hoewel de lichamelijke reflexen in orde zijn. De kinderarts adviseert over de telefoon om suiker en bloeddruk te meten, en nog even af te wachten. Haar suiker en bloeddruk waren inderdaad aan de lage kant, maar niet zó laag dat ze helemaal weg raakt. Ondertussen bij de huisarts zie ik aan Hannah dat ze een woord wil zeggen, maar er komt niks zinnigs uit haar mond. De dokter vindt het ook raar; ze spreekt met me af dat ik Hannah nog even meeneem, en haar over een paar uur terugbel.

Toen we ongeveer een kwartiertje thuis waren (en een kwartier duurt en dit geval best lang!), en ik voortdurend vragen stelde van serieuze tot humoristische, zei ze EINDELIJK een woord: BROODJE. Gelukkig! Ze kan duidelijk maken wat ze wil! Ik heb eten voor haar klaargemaakt met behoorlijk wat zout, en het ging heel snel weer goed met haar. Al bleef ze nog de hele dag sloom en moest ze op eenvoudige vragen behoorlijk lang nadenken, tot nu toe weet ze nog steeds niet wat er donderdagmorgen gebeurt is. Ze is de hele morgen kwijt, ze weet niks van de sportles (waar een meisje hard op haar hoofd gevallen is), niks van hoofdpijn of dat ik haar uit de klas gehaald heb, ze kan zich alleen vaag nog iets van het doktersbezoek herinneren. Heel vreemd.

Vrijdag zijn we nog weer even bij de huisarts geweest die blij was dat ze Hannah weer even "gezond" zag, met kleur op haar wangen en normale reaktie. Suiker en bloeddruk weer opgemeten en die waren nu nog lager dan donderdag. We kregen het advies mee om vaker op de dag kleine maaltijden te eten én meer zout te gebruiken! Nou dat vond Hannah het beste nieuws in tijden; ze is gék op een gekookt eitje met veel zout. Dit rem ik natuurlijk altijd behoorlijk af, maar volgens de dokter moet ze dat gewoon doen.

Nou maar hopen dat het niet nog een keer gebeurt; niet alleen ik vond het eng ook de klas was er behoorlijk van geschrokken.

Ik heb haar vrijdag lekker verwend; Pieter weer naar school (al was hij nog lang niet fit, maar het was toch maar een half dagje), wij samen lekker even het dorp in. Ze mocht kiezen wat we gingen eten, en we hebben lekker samen een appeltaart gebakken. Ook even een leuke nieuwe outfit voor haar gekocht, waar ze een leuk horloge bij hadden (toevallig met een paardehoofd op het klokje). Vooruit, voor de schrik.....