Vanmorgen weer voor een controlebezoek bij de neuroloog geweest. We hebben het even gehad over "leefregels", medicijngebruik en ook de altijd aanwezige koetjes en kalfjes. Zo vertelde hij dat hij ook deze week samen met zijn zoon de avondvierdaagse loopt in Hoevelaken, en dat hij het heel knap van Hannah vond dat ze de 10 km uitgelopen heeft.
Verder mag Hannah gewoon alles doen wat ieder ander gezond kind ook doet. Dus ook de paardrijlessen lopen geen gevaar, evenmin als de geplande vakantie met haar vriendje Jan en zijn ouders naar Tenerife. Opluchting voor Hannah... En wij...wij moeten langzaamaan vertrouwen krijgen in de medicijnen want die zorgen er echt voor dat de aanvallen wegblijven. Qua vermoeidheid en misselijkheid gaat het gelukkig een heel stuk beter dan vorige week en ook dat vond de neuroloog heel normaal. Als de medicijnen eenmaal ingewerkt zijn moeten de bijwerkingen verdwijnen en ook niet meer terugkomen. Voorlopig blijft ze deze medicijnen slikken (zeker nog een paar jaar) en dan is er zelfs een grote kans dat ze hier overheen groeit.
Het gebeurt vaak dat kinderen nadat ze begonnen zijn met het slikken van deze medicijnen zich over het algemeen een stuk lekkerder voelen omdat die epilepsie vaak al veel langer "sluimert".
In het geval van Hannah kan ik me dat heel goed voorstellen. Als we nu terugkijken vinden we dat Hannah al een hele poos niet echt lekker in haar vel zit. Veel hoofdpijn, hangerig, ook zij ze vaak: Ik zie alles in de verte; een gevoel wat ze niet goed beschrijven kon maar wat ook met epilepsie te maken heeft. Kortom; er vallen wel wat puzzelstukjes op de juiste plaats nu. En vol goede moed gaan we er weer tegenaan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten