Houston

Het is er 33 (!) graden en als je niet hoeft te werken is het er saai.......

Hoe ik dat weet? Nou gewoon van m'n mannetje, die is daar op het ogenblik aan het netwerken op een beurs. Houston. Als ik dat hoor moet ik altijd denken aan de zin: Houston, we've got a problem. En meestal loopt het na dat zinnetje niet zo goed af....

Gister kon ik aan de telefoon hetzelfde zinnetje zeggen: Houston, ik heb een probleem. Zondag was het al begonnen. In de kerk voelde ik me al helemaal niet lekker voor m'n maag en dat ging de hele dag zo door. 's Avonds werd ik echt ziek en kon ik niet overeind komen. Dat was 'smaandagsmorgens nog zo, tja en hoe krijg je dan twee kinderen naar school? Niet...

Ik heb geprobeerd om op te staan; het zweet brak me uit en als ik niet snel weer ging liggen was ik van m'n stokje gegaan... Hannah voelde zich zondag ook al niet goed dus die zou ik al thuishouden. Pieter is maandag dus noodgedwongen ook een ochtendje thuisgebleven, en daarna kwamen de hulptroepen (lees: oma's) in aktie. Pieter heeft bij oma Geertje en opa Piet gelogeerd, en Hannah die ondertussen weer opknapte kon bij opa en oma Sammi slapen. Dus ik was vannacht helemaal in m'n uppie.... Normaal zou ik daar moeilijk over doen, maar dit keer was ik blij; ondanks dat ik gister bijna de hele dag op bed gelegen had, heb ik vannacht toch heel goed geslapen. En daardoor ben ik nu (dinsdag) weer een stukje beter.

Dus: Houston, we don't have a problem anymore...