schatje

Een lief, gevoelig strebertje. Wil overal de beste in zijn. Wil daar ook keihard voor werken.

Heeft extreme gevoelens, en uit die ook extreem. Zowel boosheid, angst als vrolijkheid.

Is gewend om in veel dingen goed te zijn. De dingen die hij wil leren lukken meestal ook. Maar als het dan een keertje niet lukt.........

Afgelopen zaterdag mocht Pieter meeturnen in de finale van de categorie Benjamin. De jongste turners op wedstrijdniveau. Na twee voorrondes had Total Gymnastics zich met 4 finalisten geplaatst. (leuk feitje: alle 4 zitten ze bij elkaar in de klas!). Omdat de teleurstelling in de tweede voorronde bij Pieter erg groot was dat hij niet op het podium gekomen was, heb ik geprobeerd hem in te peperen dat hij vooral niet van een medaille uit moest gaan, en dat het al een prestatie is dat hij deze finale heeft gehaald. Op deze wedstrijd deden ook nog andere districten mee, die zich op hun beurt ook weer hadden geplaatst.

Pieter zat redelijk goed in de wedstrijd, al waren er toch weer een paar onnodige foutjes. En ja, die foutjes hebben hem een medaille gekost. Z'n clubgenootje Benjamin heeft een knappe prestatie geleverd; na twee keer eerste te zijn geworden in de voorrondes heeft hij het ook in de finale gehaald; hij is kampioen geworden.

De teleurstelling in zichzelf was weer erg groot. Ook dit keer had hij z'n heftige emoties niet in de hand. Boos, erg boos. Hoe vaker je hem zegt dat hij het toch erg goed had gedaan, hoe bozer hij werd. Pffff. Hoe ga je daar nou mee om. Ik wil daar een niet al te groot ding van maken. Het is een leerproces voor hem. Je kan nou eenmaal niet altijd winnen. Bij turnen is het halen van een medaille voor weinigen weggelegd. De groepen zijn erg groot, en er zijn drie medaillewinnaars. Ook is het echt een momentopname. Je moet het in die ene minuut of korter aan de jury laten zien, en een foutje is snel gemaakt. Overdoen kan niet. Wat je hebt laten zien wordt een cijfer voor gegeven, en het halen of niet halen van een plak kan maar zo komen door een licht gebogen knie. Ik weet het als geen ander.... En ik begrijp m'n zoon. Hij is nog jong. Die emoties krijgt hij vast wel een keer onder controle. Maar het is een schatje. Mijn schatje.

Hij werd trouwens vierde, op o.2 punt achter de derde! Knap toch!!