update

Hè hè, eindelijk! Ik hoor het jullie denken nu jullie weer eens een ander blogje voor jullie neus zien verschijnen op de site van familie van de Vuurst. 't Is ook wel een beetje schandalig, je zou bijna denken dat er hier in huis helemaal niks gaande is en dat ik daarom geen inspiratie heb voor nieuwe stukjes. Nou, het tegendeel is waar. Er is juist, zoals in ieder gezin, van alles gaande en ik heb er simpelweg de energie en de lust even niet voor gehad.

Ik heb de stap genomen om hyves de deur uit te doen, en me weer wat meer te richten op dit weblog. Hyves is best leuk en af en toe ook heel handig, maar ik merkte dat ik er de laatste tijd veel te veel tijd aan besteedde. En dan ben ik ook in ééns heel resoluut, dan moet het gewoon weg. Klaar.

Mijn laatste blogje had de titel 'daar gaat ze...', en misschien is het leuk om daar even een vervolgje over te schrijven. Want ondertussen gaat ze al bijna zes weken iedere dag op de fiets naar Amersfoort. De eerste weken vond ze lichamelijk maar ook in het hoofd erg zwaar. Niks gewend natuurlijk, en dan ineens iedere dag 20 kilometer fietsen. Door weer en wind. Want ze hebben echt al verschrikkelijk vaak slecht weer gehad. Maar goed, ook dat went want die fietstocht gaat haar nu al veel makkelijker af.

Tot gister. Half vijf telefoon: "met Vera (vriendinnetje van Hannah), we hebben een aanrijding gehad met een racefietser, Hannah heeft erg veel pijn aan haar knie en hand". O nee hè, dacht ik. Geen auto voor de deur, ik moet Pieter van sport halen, eten koken, naar koor.... Geef Hannah eens aan de telefoon.... die was dus aan het huilen en kon absoluut niet meer overeind komen. Zucht. Ok, mama regelt een auto (en de rest) en ik kom je wel halen. Natuurlijk was m'n vader net even weg met de auto, in eerste instantie ook geen buurvrouw thuis met een auto... Zuchtend was ik m'n vader weer aan het bellen, toen de overbuurman net het pad opreed. Hebbes. Hannah opgehaald bij het viaduct en de schade aan been en hand bekeken. Been was niks aan te zien, maar hand werd dik en blauw. Maar... het was dus woensdag. De dag van de Bunschoter, de krant die Hannah sinds kort loopt voor een extra zakcentje. Die moet voor 8 uur binnen zijn en Hannah kon dat dus niet doen.

Het eten werd dus maar een snel broodje met overgebleven saté van Jeffry's verjaardag, m'n vader haalde Pieter op van de sport ik zette Hannah in de bank met ijs op haar knie en een bak met koud water voor haar hand en zelf ging ik met m'n moeder de krant wegbrengen. Manlief gebeld of hij een keertje niet om half negen pas thuis kon zijn maar asjeblieft véél eerder..... dat werd een uurtje eerder, zodat ik na de krant met Hannah even een fotootje van haar hand kon laten maken, want die werd steeds maar dikker.... Op de eerste hulp was het gelukkig niet al te druk; op een paar lollige studenten en een zwangere vrouw na waren we de enige.

Op de foto bleek dat er niks kapot was, maar wel flink gekneusd; de verpleegkundige waarschuwde dat Hannah hier voorlopig wel behoorlijk last van zou hebben. Nou ja, gelukkig was het haar linkerhand....

Dat was dus het eerste akkefietje op het fietspad naar Amersfoort.... Net op een dag dat het helemaal niet uitkomt.. maar we hebben het weer gered. Alleen is mijn favoriete kooravond er bij ingeschoten. Jammer, maar ik ben dankbaar dat het bij een zwaargekneusde hand is gebleven én dat we de krant nog op tijd hebben weggekregen.