back in town

Ondertussen zijn we dus weer veilig thuisgekomen en zit ons avontuur in The States er al weer op. Vreemd dat ik nu ik weer in Nederland ben een engels kopje gebruik voor dit blogje, terwijl al die tijd in de VS een nederlandse titel gebruikt werd. Hmmm... ik denk een kwestie van onbewust toch iets vast willen houden van die leuke anderhalve week daar.

Zo heb ik ook nog steeds mijn horloge op californische tijd staan. Heel lastig, maar op de één of andere manier kan ik dat maar steeds niet terugzetten. Alsof het dan definitief voorbij is.

De vraag van velen is of ik de kinderen niet ontzettend gemist heb; elf dagen is best lang. Nou, eerlijk gezegd niet. Ten eerste wist ik (ook na een paar keer bellen naar huis) dat mijn kinderen het erg goed hadden bij opa en oma. Voor hen was het een lange logeerpartij waar ze allebei enorm verwend zijn en alle aandacht voor zichzelf hadden. Bovendien merkte ik dat ze daardoor ons ook niet misten.

Ten tweede hadden wij zóveel te doen en te verwerken, dat er in ons hoofd bijna geen ruimte meer was om het thuisfront te missen.

Dit klinkt misschien wat raar, vooral als je bedenkt dat ik tot voor kort absoluut nog niet eens wilde nádenken over een vakantie zonder kinderen, maar zo heb ik het nu toch wel beleefd.

En ten derde is het echt goed geweest voor ons samen om er eens lekker met z'n tweetjes uit te zijn. Alle aandacht voor elkaar en voor al het moois om je heen.

En natuurlijk was ik intens gelukkig toen ik mijn twee schatjes op Schiphol zag staan, en ze mij en Jef om de nek vlogen. En natuurlijk kreeg ik een brok in m'n keel toen we van Pieter naast elkaar moesten gaan staan en hij officieel de tekening aan ons gaf die hierboven staat....

En natuurlijk zijn Hannah en Pieter erg blij dat ze nu lekker weer thuis zijn, en weer in hun eigen bed slapen....

Nu zijn we dus weer thuis waar we, met een enorme jet-lag, weer in de drukke november\decembermaand gegooid worden. Wat is het toch heerlijk als je eventjes helemaal nergens aan hoeft te denken en voor niemand, behalve voor jezelf, hoeft te zorgen. Maar ja, dát is natuurlijk het leven niet. Het is ook weer goed om in een normaal ritme te komen. Als eerst dat vervelende tijdsverschil maar eens uit m'n lijf is!