We gaan weer vrolijk verder met feesten hoor. Vandaag mag Pieter vieren dat hij acht jaar geleden is geboren. Acht jaar alweer.... 't Is heel cliché maar wat gaat die tijd toch hard zeg! Acht jaar geleden lag er ijs; het park in de buurt had men onder laten lopen met water, en zo was er een echte ijsbaan vlakbij... Heel toevallig belde tussen de weeën door mijn moeder om te vragen of Hannah zin had om met opa te gaan schaatsen in het park. Het was namelijk vrijdagmiddag, Hannah was dus vrij, en ik liep bijna een week 'over tijd'. Mijn moeder vond het verstandig om lekker even een tukkie te gaan doen. 'Ze moest eens weten' dacht ik aan de telefoon.... Maar het kwam dus erg goed uit dat Hannah lekker even bij mijn vader en moeder was. Toen Hannah met haar schaatsen in haar tas weg was, heb ik Jeffry gebeld met de mededeling dat het begonnen was en dat hij rustig aan maar eens naar huis moest komen. Een uur of twee was hij thuis, ikzelf had echt het idee dat het nog wel even zo zou doorgaan en ik besloot lekker even in een warm bad te gaan liggen. Jeffry kon zo lekker nog even thuis werken. De weeën werden in bad heftiger en heftiger. Ik denk dat ik ongeveer een uur in dat bad gelegen heb, en omdat het water koud werd ben ik er maar uit gegaan. Ik kreeg toen ik opstond een verschrikkelijke, langdurige wee die ik bijna niet opvangen kon; strompelend kwam ik bij m'n bed en riep op m'n hardst naar de zolder dat ik nu wel iemand nodig had. Ik weet niet of het van het roepen kwam of dat ik na het bad ineens rechtop stond, maar op dat moment braken m'n vliezen. De verloskundige gebeld, die kwam er gelijk aan. Ik dacht nog; nu al? Maar goed, ik vond het ook wel weer fijn, want ik was benieuwd hoe ver ik was. Dat bad heeft waarschijnlijk de ontsluiting behoorlijk doen opschieten, want ik had al 10 cm!! Bij de volgende wee mocht ik dus al gaan persen! Nou ja! Na een half uurtje werd toen ons kleine jongetje geboren. Wat heerlijk dat het zo snel mocht gaan!
Nu zijn we dus acht jaar verder. Pieter z'n start was niet gemakkelijk; veel huilen, weinig nachtrust voor ons. Gelukkig werd na 8 maanden gevonden waarom hij zoveel huilde: het zgn. "Kiss-syndroom". Bij dit syndroom zitten een paar nekwervels scheef, wat bij babies vaak gebeurt al tijdens de zwangerschap (al ze lang ingedaald liggen bv.), of bij een hele snelle bevalling, of bij een hele moeilijke bevalling. Na een aantal behandelingen bij de manueel-fysiotherapeut knapte Pieter op, en was het een hele andere baby. Eigenlijk konden we toen pas van hem genieten. Helemaal beter ging het toen op anderhalfjarige leeftijd z'n neus-en keelamandelen er uit moesten.
Nu zit hij al in groep 5. Een slim kereltje is het; gevoel voor muziek en sport. Belangrijker nog; een lief, sociaal, gevoelig mannetje. Houdt altijd rekening met de gevoelens van een ander. Op deze leeftijd vind ik dat heel bijzonder.
Gisteren hebben we uitgebreid z'n verjaardag gevierd. Wel zo handig; op zondag is iedereen thuis en zo kan hij vandaag gewoon lekker naar gitaarles met z'n nieuwe gitaar. Dat was namelijk ons kado; een mooie, nieuwe gitaar. Het gaat zo goed op gitaarles, en hij vindt het zo leuk! De leengitaar hebben we weer teruggegeven en nu mag hij z'n kunsten laten horen op dit prachtig klinkend instrument.
Verder is hij natuurlijk weer enorm verwend door familie en vrienden: een fototoestel (de foto's hierboven zijn van dit toestel, door Pieter gemaakt dus..behalve die ene:)..), mp-3 speler, nerf geweer, dvd van Snuf, nieuw turnpakje, spel voor de XBOX, leesboeken, intertoys-kadobonnen. Bedankt allemaal maar weer!!
We gaan weer vrolijk verder met feesten hoor. Vandaag mag Pieter vieren dat hij acht jaar geleden is geboren. Acht jaar alweer.... 't Is heel cliché maar wat gaat die tijd toch hard zeg! Acht jaar geleden lag er ijs; het park in de buurt had men onder laten lopen met water, en zo was er een echte ijsbaan vlakbij... Heel toevallig belde tussen de weeën door mijn moeder om te vragen of Hannah zin had om met opa te gaan schaatsen in het park. Het was namelijk vrijdagmiddag, Hannah was dus vrij, en ik liep bijna een week 'over tijd'. Mijn moeder vond het verstandig om lekker even een tukkie te gaan doen. 'Ze moest eens weten' dacht ik aan de telefoon.... Maar het kwam dus erg goed uit dat Hannah lekker even bij mijn vader en moeder was. Toen Hannah met haar schaatsen in haar tas weg was, heb ik Jeffry gebeld met de mededeling dat het begonnen was en dat hij rustig aan maar eens naar huis moest komen. Een uur of twee was hij thuis, ikzelf had echt het idee dat het nog wel even zo zou doorgaan en ik besloot lekker even in een warm bad te gaan liggen. Jeffry kon zo lekker nog even thuis werken. De weeën werden in bad heftiger en heftiger. Ik denk dat ik ongeveer een uur in dat bad gelegen heb, en omdat het water koud werd ben ik er maar uit gegaan. Ik kreeg toen ik opstond een verschrikkelijke, langdurige wee die ik bijna niet opvangen kon; strompelend kwam ik bij m'n bed en riep op m'n hardst naar de zolder dat ik nu wel iemand nodig had. Ik weet niet of het van het roepen kwam of dat ik na het bad ineens rechtop stond, maar op dat moment braken m'n vliezen. De verloskundige gebeld, die kwam er gelijk aan. Ik dacht nog; nu al? Maar goed, ik vond het ook wel weer fijn, want ik was benieuwd hoe ver ik was. Dat bad heeft waarschijnlijk de ontsluiting behoorlijk doen opschieten, want ik had al 10 cm!! Bij de volgende wee mocht ik dus al gaan persen! Nou ja! Na een half uurtje werd toen ons kleine jongetje geboren. Wat heerlijk dat het zo snel mocht gaan!
Nu zijn we dus acht jaar verder. Pieter z'n start was niet gemakkelijk; veel huilen, weinig nachtrust voor ons. Gelukkig werd na 8 maanden gevonden waarom hij zoveel huilde: het zgn. "Kiss-syndroom". Bij dit syndroom zitten een paar nekwervels scheef, wat bij babies vaak gebeurt al tijdens de zwangerschap (al ze lang ingedaald liggen bv.), of bij een hele snelle bevalling, of bij een hele moeilijke bevalling. Na een aantal behandelingen bij de manueel-fysiotherapeut knapte Pieter op, en was het een hele andere baby. Eigenlijk konden we toen pas van hem genieten. Helemaal beter ging het toen op anderhalfjarige leeftijd z'n neus-en keelamandelen er uit moesten.
Nu zit hij al in groep 5. Een slim kereltje is het; gevoel voor muziek en sport. Belangrijker nog; een lief, sociaal, gevoelig mannetje. Houdt altijd rekening met de gevoelens van een ander. Op deze leeftijd vind ik dat heel bijzonder.
Gisteren hebben we uitgebreid z'n verjaardag gevierd. Wel zo handig; op zondag is iedereen thuis en zo kan hij vandaag gewoon lekker naar gitaarles met z'n nieuwe gitaar. Dat was namelijk ons kado; een mooie, nieuwe gitaar. Het gaat zo goed op gitaarles, en hij vindt het zo leuk! De leengitaar hebben we weer teruggegeven en nu mag hij z'n kunsten laten horen op dit prachtig klinkend instrument.
Verder is hij natuurlijk weer enorm verwend door familie en vrienden: een fototoestel (de foto's hierboven zijn van dit toestel, door Pieter gemaakt dus..behalve die ene:)..), mp-3 speler, nerf geweer, dvd van Snuf, nieuw turnpakje, spel voor de XBOX, leesboeken, intertoys-kadobonnen. Bedankt allemaal maar weer!!
5 opmerkingen:
Zo leuk om weer even terug te gaan in de tijd,maar ook deze leeftijd heeft z'n charme,ook langs deze weg gefeliciteerd Pieter. hele dikke kus lieverd,van oma en van Sammi.
Het was weer gezellig!! Nog een keer gefeliciteerd met je verjaardag grote neef:-)
Altijd interessant, die bevallingsverhalen...!
Gefeliciteerd hè...
He Pieter nog gefeliciteerd met je verjaardag. Ik zie wel dat het heeeel leuk is geweest.Groetjes Lia.
Gefeliciteerd vanuit Eemnes
Marianne
Een reactie posten