rust

Eindelijk is de tijd aangebroken dat ik op adem kan komen. In de eerste plaats wat verjaardagen betreft (al vieren we a.s. zaterdag Pieters vriendenfeestje nog....). De verjaardagenbom begint altijd met die van Jeffry (2 oktober), met als hoogtepunt december en ook januari kan er wat van. 3 februari zou ik het liefst gewoon overslaan; waarom ben ik niet op 29 februari geboren? Eén keer in de vier jaar je verjaardag vieren lijkt me vaak zat... Maar goed, die verjaardag van me kan ik natuurlijk zo groot of klein maken als ik zelf wil, dát heb ik ondertussen wel geleerd, en niets of niemand die mij tegenhoudt om m'n verjaardag gewoon over te slaan. Rust dus wat verjaardagen betreft, maar ook rust wat bestuurlijke werkzaamheden betreft. De afgelopen drie-en-half jaar heb ik me ingezet voor ons gospelkoor. Nog geen jaar was ik lid toen ik voorgedragen werd als bestuurslid. Natuurlijk dacht ik dat ik dat niet zou kunnen, maar ergens zag ik ook wel een mooie uitdaging. Mijn functie bestond vooral uit (veel) werk achter de schermen en dat maakte dat ik het wel aandurfde. Ik werd echt in het diepe gegooid; meteen moest er een kerstconcert geregeld worden én nieuwe paasliederen. Hulp vragen is iets wat niet in mijn vocabulaire voorkomt, dus alles werd zelf uitgezocht. Dat eerste jaar duizelde me het af en toe, en had ik niet verwacht dat ik overal een mening over moest hebben (zelf zat ik net een jaar op koor dus weet ik veel of er een nieuwe geluidsinstallatie nodig is...). Na dat eerste jaar begon m'n zelfvertrouwen te groeien, en trok ik steeds meer taken naar me toe. Maar er gebeuren natuurlijk ook minder leuke dingen in een groep van 50 personen; de neuzen staan niet altijd dezelfde kant op, en dat maakt dat je soms 'hard' moet zijn en mensen wel eens aan moet spreken op hun gedrag. Als meisje dat het altijd iedereen graag naar de zin maakt is dat zeer zenuwslopend en energievretend. Ik heb heel wat slapeloze nachten gehad de afgelopen tijd. Toch hield ik mijn functie de hele tijd vol; heb veel complimenten gekregen over mijn manier van bestuurslid zijn en daar kreeg ik toch meer zelfvertrouwen van. Sinds 1 januari van dit jaar ben ik weer gewoon koorlid... en tot nog toe voelt dat heerlijk ontspannen (al moet ik er wel aan werken om alles bewust 'los te laten' .... voor iemand die altijd de touwtjes in handen wil houden valt dat niet mee, maar dat zal ook wel weer komen). Rust dus. Heerlijk.